مرداد ۱۳۹۷

فقط آتشفشان وزوویو نبوده که بر این خاک فوران کرده بلکه راهی که طی می‌کرد، راهی که پر از بانک بود و پارک، راهی که بچه‌‌مدرسه‌ای‌ها از جلوی مغازه‌هایش می‌گذشتند، همه و همه بر دامنه‌ی آتشفشانی تکیه زده بودند که از میلیون‌ها سال پیش خاموش بود، آتشفشانی به نام کمپی فلِگره‌ای.

مرداد ۱۳۹۷

ستاره را از اول دبستان می‌شناختم. خانه‌شان تو کوچه‌ی کناری بود. یک روز صبح، درِ خانه را که بستم دیدم پشت سرم ایستاده. روزهای قبل دیده بودم که دست تو دست مامانش می‌آمد مدرسه. من تنها می‌رفتم. رویم را که برگرداندم، تند گفت: «مامانم مریض بود گفت با تو بیام» و دست چاقالوی کوچکش را گذاشت تو دست من.

مرداد ۱۳۹۷

از همان اول سفر، آن عقب سر این‌که کی وسط بنشیند دعوا داشتیم چون جای خیلی ناراحتی بود، به‌خصوص وقتی از پستی‌بلندی‌های خیابان رد می‌شدیم‌ از هیچ‌طرف نمی‌توانستیم خودمان را نگه داریم و خیابان‌هایمان هم پر از تپه و چاله با شیب‌های تند بود.

مرداد ۱۳۹۷

دانشمند گفت: «بر مادر گالیله لعنت.» بدون این‌که روحیه‌اش را از دست بدهد به قلب جنگل‌های آمازون پرواز کرد. طبق آنچه از مطالعاتش به دست آورده بود آن‌جا یک فرد بومی از قبیله‌ی اوسوالدو‌ها زندگی می‌کرد؛ تنها بازمانده‌ی قومی که بر اثر جنگل‌زدایی، آلودگی و زیاده‌روی در مصرف نوشیدنی «فِرنِت» که رهاورد تمدن بود از بین رفته بودند.

مرداد ۱۳۹۷

هر بار کابینت آشپزخانه را باز می‌کنم، می‌بینم زیر نان تازه‌ای که آن روز یا روز قبلش خریده‌ایم، چندین و چند کیلو نان کهنه تلنبار شده، شاید حتی یک هفته یا ده روز روی هم انبار شده‌اند. هر بار تعجب می‌کنم چرا زنم آن‌ها را دور نریخته، کاری که حتما خودم می‌کردم، اما تعجبم طولی نمی‌کشد، یادم می‌افتد.

تیر۱۳۹۷

امروز افتتاحیه‌ی فصل گرگ‌نماها است. لباس‌های رسمی، کفش‌های پاشنه‌بلند، ژپون و زیورآلات‌مان را می‌گذاریم داخل کمد و لباس‌های استتارمان را از انباری بیرون می‌آوریم.محتویات کوله‌پشتی‌مان را از نو مرور می‌کنیم: نقشه، کبریت، چاقو، جعبه‌ی کمک‌های اولیه، آب، آجیل، کمربند ایمنی مخصوص بالا رفتن از درخت و قطب‌نما.

تیر۱۳۹۷

نکته‌ی مهم دیگر تبیین ابعاد اخلاقی فوتبال برای ربات‌ها بود. یک مثال ساده: به چه قیمتی باید توپ را از بازیکن حریف گرفت؟ آیا ربات‌ها مجاز به ضربه زدن به انسان‌ها بودند؟ رد کردن توپ از بین پاهای بازیکن حریف جزئی از بازی بود یا تحقیر انسان‌ها؟

تیر۱۳۹۷

منم. امروز ششم آوریل هزار و نهصد و پنجاه‌و‌پنجه. روی یه نیمکت نشسته‌یم و فکر می‌کنیم دنیا خیلی کوچیکه و خیلی بزرگ و همین‌قدر زور ما برای غلبه بهش کافیه. اشعه‌ی آفتاب می‌خوره به یه ویترین و نقش و رنگ‌های غیر واقعی درست می‌کنه اما ما ویترین رو می‌بینیم.

تیر۱۳۹۷

وسط دریای ظلمانی سوسوی چراغ‌های بندر پیدا بود. سکوت بود و جز صدای دلنشین برخورد ریز موج به بدنه‌ی قایق حلبی هیچ صدایی نمی‌شنیدیم. اغو نگاهی به ستاره‌ها کرد. یک دست نخ ماهیگیری و دست دیگرش به سمت ستاره‌ها نشانه رفت.