شهریور ۱۳۹۶

گفت‌وگوهای شيرازی

پشت آنچه همه از شیراز دیده و شنیده‌ایم، کیفیتی ‌است که با مکالمات روزمره‌ی مردم این شهر گره خورده ‌است؛ به‌اندازه‌ی تفال دو جوان به دیوان حافظ، به‌اندازه‌ی قیلوله‌ی چند پیرزن در پارک، یا به‌اندازه‌ی تسبیح گرداندن چند زن در صحن امامزاده و در این بین مکالماتی شکل می‌گیرد که در یک نقطه مشترک‌اند: طنازی.

شهریور ۱۳۹۶

چند روایت از «سفر به شیراز»

«درب شاهزاده»، «چشمه هشت پیر»، «باغ دلگشا» یا هر نقطه‌ی شیراز قصه‌های پنهانی در خود دارند كه مثل پچ‌پچه در هوای شهر جریان دارند و آدم را مسحور و شیدا می‌کنند. شاید برای همین حال خوش است که هرکس یک بار به شیراز می‌رود آرزوی دوباره دیدن شهر را دارد.
یک تجربه‌ی این شماره درباره‌ی سفر به شیراز است، روایت کسانی که اهل شیراز نیستند اما با قصه‌های زیادی بازگشته‌اند.

مرداد ۱۳۹۶

خاطرات يک تعميرکار برق و کولر

یک صفحه‌ی عجیب و پر از کلید روبه‌رویم ظاهر شد. توی درس‌هایم چیزهایی از برق‌کاری خوانده بودم. بالاخره بعد از چند ساعت کلنجار رفتن فهمیدم مشکل از کجا است. وقتی چشمک زدن چراغ‌ها تمام شد انگار یک چراغ صد وات توی دلم روشن کردند. هنوز هم وقتی چیزی را درست می‌کنم انگار یک چراغ صد واتی روشن می‌شود توی دلم.

مرداد ۱۳۹۶

شش قاب از خانه‌های متروكه

ساختمان‌های متروکه‌ی بدون آدم، تاریخ را دوباره می‌نویسند، با سکوت‌هایی که در راهروهایشان است، با پژواکی که در کاشی‌های حمام حبس شده، با خواب‌هایی که آدم‌ها در آن خانه‌ها دیده‌اند.

مرداد ۱۳۹۶

چند روايت از چپ‌دستی

چپ‌دست‌ها در اقلیت‌اند، پراکنده در دنیای بزرگی که برای راست‌دست‌ها طراحی شده زندگی می‌کنند، همدیگر را هر جای دنیا که باشند با اولین چراغ سبز، مثل گرفتن دستگیره‌ی در یا برداشتن قاشق پیدا می‌کنند و تجربه‌های مشترک به هم وصلشان می‌کند.

تیر ۱۳۹۶

سال‌ها بعد از نسل‌کشی رواندا

روایت تصویری این شماره قاب‌هایی از اهالی رواندا است در حال گوش دادن به این برنامه‌ی رادیویی. چهره‌ها با شنیدن کلمه‌ها تغییر می‌کند. چین می‌افتد، اخم می‌کند، می‌خندد، تعجب می‌کند و خیره می‌ماند.

تیر ۱۳۹۶

دونده‌ی کنیایی در ماراتن برلین

موتای دعای همیشگی‌اش را خواند. برای بخشایش، برای قدرت و برای شهامت. برای آنکه پاهای باریکش، کهنه‌کاران و وارثان ده‌ها هزار کیلومتر تمرین، او را ۴۲ کیلومتر و ۱۹۵ متر دیگر راه ببرند. ولی برای معجزه دعا نکرد. او هیچ‌وقت از خدا معجزه نمی‌خواست.

خرداد ۱۳۹۶

خاطرات يک مهندس عمران از جاده‌سازی در كشور كامرون

آدم فراموشکاری هستم و بیشتر اوقات مجبور می‌شوم برای برداشتن دسته کلید و عینک و کارت بانکی که جا گذاشته‌ام، از راه دوری به خانه برگردم. همین خصلتم داشت مرا از سفر به آفریقا محروم می‌کرد. کارت پرواز را گم کردم و خیلی دیر به هواپیمای در حال حرکت رسیدم.

خرداد ۱۳۹۶

روايتی از محبوس شدن معدنچيان شيليايی

هکتور توبار، روزنامه‌نگار برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر، قصه‌ی این روزها را جمع کرده و روايت مفصلی درباره‌ی زندگی شصت‌ونه‌روزه‌ی مردانی نوشته که فکر می‌کردند معدن تابوت آنها خواهد شد. کسانی که تمام آن روزها بارها خودشان را مردگانی در دل زمین تصور کردند اما با شنیدن صداهای غرش زمینی که آنها را بلعیده بود، با ته‌ماندهی امید به دیدن دوباره‌ی آسمان خودشان را زنده نگه داشتند.

تیر ۱۳۹۶

جهانگردی که كنيا و اوگاندا را رکاب زد

تفاوت از رنگ پوست شروع می‌شد و به فرهنگ و آداب و رسوم که می‌رسید، زاویه آنقدر باز می‌شد که انگار هیچ‌چیز در عالم نمی‌توانست ما را به آنها ربط دهد. قبیله‌ای سیاه‌پوست و بدوی که دور آتش حلقه زده‌اند، وردهایی را تکرار می‌کنند و هیچ از غریبه‌ها خوششان نمی‌آید.